27 Kislew 5782 | 01 december 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     Israël     Media     Publicisten     
José María Aznar: Het einde van Israël betekent het einde van ons allemaal
Publicatiedatum: vrijdag 18 juni 2010 Auteur: José María Aznar | Vertaald door Brabosh | 1.151 keer gelezen
Zionisme, Vrienden van Israel »
In het volgende artikel dat gepubliceerd werd in de Britse krant The Times van 17 juni 2010, houdt de voormalige eerste minister van Spanje (1996-2004) José María Aznar een sprankelend betoog voor het behoud van het bestaansrecht van de Israëlische staat. Aznar profiteert van de gelegenheid om zijn nieuwe organisatie Friends of Israelvoor te stellen, die samengesteld is uit voornamelijk niet-Joodse Europeanen en Amerikanen. Voorzitter Aznar verdient een warm applaus voor het opkomen voor Israël en voor het verdedigen van wat juist en rechtvaardig is.

José María Aznar mocht op 27 mei 2010 in Genève uit de handen van de heer Hillel Neuer, voorzitter van UN Watch, de Guardian of Freedom Award in ontvangst nemen als beloning voor zijn "Leadership on the World Stage".

Opkomen voor Israël is in Europa thans al veel te lang uit de mode. In de nasleep van het recente incident in de Middellandse Zee aan boord van een schip vol anti-Israëlische activisten, kan men zich nog moeilijk een meer impopulaire zaak voorstellen dan deze. In een ideale wereld, zou de aanval door Israëlische commando's op de Mavi Marmara nooit de dood van negen mensen en vele gewonden hebben veroorzaakt. In een ideale wereld, zouden de soldaten vredevol welkom aan boord zijn geheten. In een ideale wereld is er geen sprake dat, laat staan een recente bondgenoot van Israël zoals Turkije, een flottielje zou gesponsord en georganiseerd hebben waarvan het enige doel was Israël in een onmogelijke situatie te brengen: de verscheurende keuze te moeten maken tussen het opgeven van haar veiligheidsbeleid en de zeeblokkade, of het risico nemen zich de woede van de wereld op de hals te halen.

In onze omgang met Israël, moeten we de rode mist van de woede wegblazen, die maar al te vaak ons oordeel vertroebelt. Een redelijke en evenwichtige aanpak moet de volgende realiteiten inkapselen: ten eerste, de staat Israël werd opgericht door een besluit van de VN. Haar legitimiteit staat daarom niet ter discussie. Israël is een natie met diepgewortelde democratische instellingen. Het is een dynamische en open samenleving die herhaaldelijk heeft uitgeblonken op het gebied van cultuur, wetenschap en technologie.

In de tweede plaats is Israël, als gevolg van haar wortels, geschiedenis en waarden, een volwaardige westerse natie. Sterker nog, het is een normale westerse natie, maar geconfronteerd met een abnormale omstandigheden.

Uniek in het Westen, is het de enige democratie waarvan sinds haar oprichting het bestaan in twijfel wordt getrokken. In eerste instantie werd het aangevallen door haar buren met conventionele oorlogswapens. Dan werd het geconfronteerd met het terrorisme dat culmineerde in een golf van zelfmoordaanslagen. Thans, op aandringen van radicale islamisten en hun sympathisanten, kijkt het aan tegen een campagne van delegitimisering door het internationaal recht en diplomatie.

Tweeënzestig jaar na haar oprichting vecht Israël nog steeds voor haar voortbestaan. Gestraft met een rakettenregen uit het noorden en het zuiden, bedreigd met vernietiging door Iran dat zich tot doel heeft gesteld nucleaire wapens te verwerven en onder druk gezet door vriend en vijand, krijgt Israël, zo lijkt het wel, nooit een moment rust. Al jaren is het Westen gefocust op het vredesproces tussen Israëli's en Palestijnen. Maar wanneer Israël vandaag in gevaar is en de hele wereld afglijdt in de richting van een verontrustend problematische toekomst, is dat niet te wijten aan het gebrek aan begrip tussen de partijen over hoe dit conflict op te lossen. De parameters van een eventuele toekomstige vredesakkoord zijn duidelijk, hoe moeilijk het ook lijkt voor beide partijen om de laatste hindernis voor een schikking te nemen.

De echte bedreigingen voor de stabiliteit in de regio, zijn echter te vinden in de opkomst van de radicale islam, die de vernieling door Israël aanziet als de vervulling van haar religieuze bestemming, gelijktijdig in het geval van Iran, als uiting van haar ambities voor regionale hegemonie. Beide fenomenen zijn bedreigingen die niet enkel Israël beïnvloeden maar ook wijder uit naar het Westen en de wereld in het algemeen. De kern van het probleem ligt in de dubbelzinnige en vaak verkeerde wijze waarop veel Westerse landen nu reageren op deze situatie. Het is gemakkelijk om Israël de schuld voor alle ellende in het Midden-Oosten te geven. Sommige handelen en praten alsof een nieuwe verstandhouding met de islamitische wereld alleen maar kan worden bereikt als we bereid zijn om de Joodse staat op het altaar te offeren. Dit zou een dwaasheid zijn.

Een van de allereerste foto's van Jeruzalem. Deze uit 1844 van Jiro De Franje. Op de voorgrond de Klaagmuur en de Marokkaanse wijk. In het midden de toen duidelijk in verval geraakte Rotskoepel (Moskee van Omar) en rechts ervan de Ghawanima minaret van de Al Aqsa moskee

Israël zit in de eerste defensielinie in een turbulente omgeving die constant gevaar loopt uit te monden in chaos en een regio die van vitaal belang is voor onze energie zekerheid vanwege onze grote afhankelijkheid voor olie van het Midden-Oosten, een regio die in de frontlijn ligt in de de strijd tegen het extremisme. Als het met Israël slecht gaat, gaat het met ons allemaal slecht. Het verdedigen van het bestaansrecht van Israël in vrede en binnen veilige grenzen, vereist een zekere mate van morele en strategische duidelijkheid die dikwijls lijkt te zijn verdwenen in Europa. De Verenigde Staten tonen verontrustende tekenen dat zij in dezelfde richting afstevenen.

Het Westen gaat door een periode van verwarring over hoe de toekomst van de wereld er moet uitzien. Voor een groot deel wordt deze verwarring veroorzaakt door een soort masochistische twijfel over onze eigen identiteit; door de regel van de politieke correctheid; door een multiculturalisme dat ons op onze knieën dwingt voor anderen en door een secularisme dat, ironie van de ironieën, ons heeft blind gemaakt, zelfs wanneer we worden geconfronteerd met jihadi's die ons de meest fanatieke incarnatie van hun geloof opdringen. Israël aan haar lot overlaten, op dit moment van alle momenten, zou slechts dienen ter illustratie van hoe diep we wel zijn gezonken en hoe ons onverbiddelijke dieptepunt thans verschijnt.

Dit kan niet worden toegestaan om te gebeuren. Gemotiveerd door de noodzaak om onze eigen westerse waarden weer op te bouwen, onze diepe bezorgdheid uitdrukkend over de golf van agressie tegen Israël, en er zich van bewust zijnde dat de kracht van Israël onze kracht is en Israël's zwakte onze zwakheid is, heb ik besloten om een nieuw initiatief te promoten - Vrienden van Israël - en dat met de hulp van enkele vooraanstaande mensen, waaronder David Trimble, Andrew Roberts, John Bolton, Alejandro Toledo (de voormalige president van Peru), Marcello Pera (filosoof en voormalig voorzitter van de Italiaanse senaat), Fiamma Nirenstein (Italiaans schrijver en politicus), de Financier Robert Agostinelli en de katholieke intellectuele George Weigel. Het is niet onze bedoeling om een specifiek beleid of een bepaalde Israëlische regering te verdedigen. De sponsors van dit initiatief zijn het zeker niet altijd eens met de besluiten die in Jeruzalem werden genomen.

Wij zijn democraten en wij geloven in diversiteit. Wat ons echter bindt, is onze onverzettelijke steun aan het bestaansrecht van Israël en het recht om zich te verdedigen. Voor de westerse landen die de legitimiteit van Israël in vraag stellen, voor hen die binnen de internationale organisaties spelletjes spelen met de vitale veiligheidsbelangen van Israël, voor hen die diegenen trachten te sussen die zich kanten tegen de westerse waarden eerder dan kordaat op te komen om deze waarden te verdedigen, maken aldus niet enkel een ernstige morele fout, maar een strategische fout van de eerste orde. Israël is een fundamenteel onderdeel van het Westen. Het Westen is wat het is dankzij de Joods-christelijke wortels. Als het Joodse element van die wortels wordt gekeerd en Israël verloren gaat, dan zijn wij ook verloren. Of we dat nu leuk vinden of niet, ons lot is onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Copyright © 2010 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.