16 Tisjri 5782 | 22 september 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Mahmoud Abbas van terreurgroep al Fatah op bezoek in NL; zijn verborgen agenda
Publicatiedatum: maandag 04 juli 2011 Auteur: Yochanan Visser | 1.180 keer gelezen
Fatach, Mediabedrog en Geschiedvervalsing, Mythen, Olympische Spelen, Nederland tav Israel en Joden in NL, islamitische fascisme, Media_antisemitisme, Media_Politiek »
De Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal (l.) en Mahmoud Abbas, nom de guerre Abu Mazen en tegenwoordig de gerant van de Palestijnse Autoriteit. Abbas is overal in de wereld aan het lobbyen [cfr. de Palestijnse Lobby] om steun te verkrijgen voor het eenzijdig uitroepen van de Palestijnse onafhankelijkheid.

Hij hoopt dat de VS hun vetorecht niet zullen gebruiken. Met de Amerikaanse anti-Israëlische president Barack Obama aan het roer is dit niet geheel uitgesloten. Maar zelfs indien de VS zich onthouden uit de VN-stemming dan nog is er altijd geen staat zolang Israël de knip op het deurslot houdt, maar blijft het slechts een loze verklaring op een snipper papier. Minister Rosenthal heeft al eerder verklaard dat Nederland dit Arabisch eenzijdig initiatief niet zal steunen en dringt aan op een onderhandelde oplossing die door alle betrokken partijen wordt aanvaard.

Geert Wilders van de PVV  twitterde over Mahmoud Abbas: “Abbas: Het is mogelijk dat er geen 6 maar minder dan 1 mln joden zijn vermoord in WO2. Wat moet die man donderdag bij de Koningin en de MP??” Wilders verwees hier naar het eindwerk van de holocaust revisionist Abbas aan de Lumumba Universiteit van Moskou waarin hij de Holocaust minimaliseerde.

President Abbas, een president van een niet bestaand land, werd ontvangen in het gebouw van de Eerste Kamer en had een ontmoeting met Koningin Beatrix op Paleis Huis ten Bosch. In zijn toespraak in de Senaat benadrukte Abbas te streven naar de vorming van een Palestijnse staat naast de staat Israël. Hij zei daarbij ondermeer: “We zijn het enige volk dat 63 jaar onder bezetting is geweest. Ik denk dat we niet teveel vragen”. Drieënzestig jaar lang bezet te zijn geweest is erg lang. Maar Abbas had daarbij op zijn minst horen te zeggen, dat voor juni 1967 Jordanië de bezetter van de Westbank was!

Vrijheid voor een volk is inderdaad niet teveel gevraagd. Maar daar zijn natuurlijk wel voorwaarden aan verbonden. Zo moet van een nieuw op te richten staat geëist worden, dat die niet de vernietiging nastreeft van welke andere staat dan ook! Je mag hopen, dat het nog op te richten Palestina daadwerkelijk óók het bestaan van de Joodse staat Israël zal respecteren én garanderen, in álle talen! In dát geval pas zou Palestina als staat naast Israël gesticht kunnen worden.

Abbas verklaarde in vrede en veiligheid naast Israël te willen leven. Het uitgangspunt hierbij is dat Israël zich aan de grenzen van 1967 houdt. Met het oog op stabiliteit en een duurzamer vredesoverleg schiet je met dit uitgangspunt niet zoveel op. De oorzaak van het Midden Oostenconflict ligt in de Arabische afwijzing van een Joodse staat op het grondgebied van de Islam. Alle ontwikkelingen die tot nu toe in het Midden Oosten sedert de jaren tachtig van de Negentiende eeuw hebben plaatsgevonden zijn voortgekomen uit die afwijzing, die nu nog steeds elk echt uitzicht op vrede doorkruist!

Abbas sprak ook zijn dank uit over de Nederlandse logistieke en financiële steun aan de inwoners van de Westbank. Nederland heeft vorig jaar een extra bijdrage [5 miljoen euro] gedaan aan de VN -vluchtelingen organisatie. Deze bijdrage was bestemd voor de Palestijnse bevolking en kwam ten goede aan voedsel, gezondheidszorg en onderwijs. Op Palestijnse scholen wordt kinderen geleerd, dat Palestina één is, en Israël gewoonweg niet bestaat. Jong geleerd, oud gedaan dus.

Het bezoek van Abbas vormt dan ook een goede aanleiding om actie tegen te voeren. Dat gebeurde ondermeer door het Israël Platform. Jack van der Tang, van dit Platform: “Wij zijn tegen het bezoek van Abbas. Hij is iemand die de Holocaust ontkent”. Deze terechte uitspraak maakt ons allemaal attent op de houding van Abbas. Die is niet betrouwbaar. [bron: Trouw Israël Monitor].

De verborgen agenda van Mahmoud Abbas
De president van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas brengt deze week een bezoek aan Nederland. Ongetwijfeld zal het plan om unilateraal via de VN een eigen Palestijnse staat uit te roepen dan hoog op de agenda staan.

Sommige pro Palestijnse organisaties zoals “Een Ander Joodse Geluid” en het Inter Kerkelijk Vredesberaad (IKV) organiseren zelfs een symposium dat uitdrukking moet geven aan de support voor dit plan.

Het plan betekent echter feitelijk het opzeggen van de Oslo akkoorden waarin duidelijk werd afgesproken dat alle openstaande kwesties via bilaterale onderhandelingen zouden worden opgelost. Acceptatie van het plan zal er dus voor zorgen dat er een Palestijnse staat komt zonder een vredesakkoord, en dat zal uiteindelijk uitmonden in een nieuwe oorlog.

Een ieder die dus vanuit Nederland de vrede in het Midden-Oosten wil dienen doet er goed aan om het plan af te wijzen.

Introductie unilaterale spoor
Het idee van het uitroepen van een unilaterale staat werd al twee jaar geleden door premier Fayad geïntroduceerd. Hij koppelde deze aankondiging aan de Israëlische weigering om een bouwstop in te voeren op de West Bank. Met andere woorden het plan voor het uitroepen van een Palestijnse staat zou het gevolg zijn van Israëlische obstructie in het vredesproces.

Maar een aantal maanden later kondigde de Israëlische regering een moratorium op de bouw in de West Bank af. De Palestijnse leiders bleven echter weg van de onderhandelingstafel.
Na het aflopen van het eenzijdige bouwmoratorium heeft het Palestijnse leiderschap geen mogelijkheid onbenut gelaten om nieuwe obstakels voor de hervatting van de vredesbesprekingen te creëren.

Waslijst
Inmiddels hanteert de PA een kleine waslijst met voorwaarden die men stelt aan hervatting van het vredesoverleg. A onderhandelaar Saeb Arekat vertelde de Saoedische krant Al Watan vorige week dat er nu vier voorwaarden zijn.
De PA eist van Israel een complete stop op de bouw in Joodse gemeenschappen op de West Bank en dat het land de onverdedigbare 1948 bestandslijnen als basis accepteert voor besprekingen. Daar bovenop stelt de PA nu echter ook eisen aan de EU via het Quartet.

De EU moet volgens Arekat de nationale eenheid tussen Fatah en Hamas gaan steunen (!) en moet ook het plan voor de unilaterale Palestijnse staat adopteren en steunen bij de stemming in de VN in september aanstaande. Toegeven aan dergelijke eisen voorafgaand aan vredesonderhandelingen zou een unicum zijn in de wereldgeschiedenis. Zeker als men in aanmerking neemt dat de Arabieren de verliezende partij waren in de Zes Daagse oorlog, die leidde tot de verovering van de West-Bank en Gaza.
Deze voorwaarden zijn dan ook slechts bedoeld om iedere mogelijke hervatting van de vredesbesprekingen voor september te saboteren.
en ander bewijs dat Abbas niet geïnteresseerd is in vredesoverleg, werd afgelopen zondag geleverd. Hij gaf toen aan dat hij het eenheidsakkoord met Hamas belangrijker vond dan de terugkeer naar vredesbesprekingen met Israel.

Strategie
In feite is de tactiek die de PA nu volgt, in overeenstemming met de strategie die vooral op voorspraak van Abbas na de Yom Kippoer oorlog in 1973 werd ontwikkeld. Het plan omvatte een combinatie van diplomatieke actie, psychologische oorlogsvoering en media- en opiniebeïnvloeding.

Deze strategie die tot doel had om via een uitputtingsoorlog een einde te maken aan Israel, werd voor het eerst beschreven in een intern PLO document uit juli 1968. De strategie en het document worden uitvoering besproken in het boek “ Israel Aangeklaagd – De cognitieve oorlog tegen de Joodse staat”, dat in september a.s. in Nederland zal worden gepubliceerd.

Na de Yom Kippoer oorlog kwam ook de PLO tot de conclusie dat door conventionele oorlogsvoering en terrorisme de strijd tegen Israel niet gewonnen kon worden. Vooral Abbas keerde zich in toenemende mate, en om zuiver strategische redenen, tegen het gebruik van terreur.
Dit bleek ook uit zijn verklaringen tijdens en na de Tweede Intifada.

In 2008 bijvoorbeeld, zei hij tegen de Jordaanse krant Al Dustour dat hij voorlopig om tactische redenen tegen gewapend verzet was. Het proefschrift “De geheime relatie tussen Zionisme en Nazisme” dat Abbas in 1983 schreef, is een goed voorbeeld van het type oorlogsvoering dat Abbas voor ogen stond. In dat boek schreef hij bijvoorbeeld dat de Holocaust een Zionistische fantasie was. Ook schreef hij dat de Zionisten bewust het aantal Joden dat werd door de Nazi’s werd vermoord schromelijk hadden overdreven, om zo sympathie voor de stichting van een Joodse staat te verkrijgen.

Mythes
Het gebruik van dit soort mythes is kenmerkend voor de wijze waarop Abbas omgaat met de Joodse geschiedenis in de cognitieve oorlogsvoering tegen Israel. In een toespraak die op 15 mei dit jaar uit naam van de PA president in Gaza werd gehouden door zijn adviseur Abdalla Al-Infranji, claimde de PA president dat de Palestijnen een 9000 jaar oude geschiedenis hebben in Israel. Ook ontkende hij opnieuw de Joodse geschiedenis in het land. Bekijk de toespraak:

In een artikel in The New York Times loog Abbas opnieuw over de geschiedenis toen hij beweerde dat hij als kleine jongen door Joden uit zijn toenmalige woonplaats Safed was verdreven. Dit werd later aangetoond door de historici Ephraim Karsh en Benny Morris. In het zelfde artikel gaf hij toe dat de VN erkenning van een Palestijnse staat slechts bedoeld is om de strijd tegen Israel op andere niveaus voort te zetten.

Extreme posities
Het ontkennen van de geschiedenis is echter maar een van de vele bewijzen van Abbas’ extreme posities. In 2000 na het mislukken van de Camp David besprekingen over een final status akkoord zei hij dat vrede nooit bereikt kon worden zonder dat de Palestijnse vluchtelingen hun ‘heilige recht op terugkeer’ zouden krijgen. Een opvatting die hij tot op de dag van vandaag handhaaft.

In juli 2002 zei hij dat Oslo de grootste fout was die Israel ooit gemaakt had. Juist deze week werd bovendien bekend dat de PA de Oslo akkoorden in feite is gaan zien als een historische tragedie. Toen hij in 2005 tot president werd gekozen verklaarde Abbas dat ‘de kleine Jihad nu beëindigd was en dat de grote Jihad zou beginnen’.

In een TV toespraak in mei 2005, op de dag dat Israel haar onafhankelijkheid vierde, omschreef Abbas de stichting van de staat Israel als een historisch onrecht en verklaarde dat hij zich nooit bij dit ‘onrecht’ zou neerleggen.

In december 2005 rapporteerde ‘The Weekly Standard’ dat Abbas 2200 dollar (per familie) aan de nabestaanden van zelfmoordterroristen had uitgekeerd. In een reactie op de verkiezingstoespraak van de Israëlische premier Netanyahu in april 2009, dreef hij de spot met het idee van een Joodse staat en zei dat Israel zichzelf zo kan noemen maar dat hij het nooit zou accepteren. Ook deze positie heeft hij consequent gehandhaafd. http://www.youtube.com/watch?v=KPsOe9yRqTU

Op 17 januari 2010 werd bekend dat Abbas achter het eren van de Palestijnse terroriste Dalal Mughrabi zat. Een plein in Ramallah werd toen naar deze terroriste vernoemd, die verantwoordelijk was voor de meest dodelijk aanslag op Israëlische burgers ooit.

Op 20 mei jl. publiceerde Palestinian Media Watch een artikel waarin melding werd gemaakt van een nieuwe wet die door Abbas was geratificeerd en voorzag in de betaling van salarissen van terroristen die in Israel gevangen zitten.

Uit deze en andere uitspraken en daden blijkt dat Abbas niet veel is veranderd sinds hij in 1972 de financiering van de terroristische aanslag op de Israëlische delegatie tijdens de Olympische Spelen in München regelde. Benny Morris vatte het in zijn boek ‘One state Two states’ goed samen, toen hij stelde dat ‘correcte kleding en de juiste geluiden vis a vis het Westen’, Abbas niet hebben veranderd in een vredesduif.

Het wordt daarom hoog tijd dat de Europese Unie de paternalistische houding ten opzichte van Israel inwisselt voor een kritische politiek tegenover Abbas en de PA. Een goed begin zou kunnen zijn om in navolging van het Nederlandse parlement de uitroeping van een Palestijnse staat via de VN unaniem af te wijzen. Het verbinden van voorwaarden aan het verstrekken aan de niet geringe financiële hulp is een ander middel waarmee de EU de PA kan dwingen terug te keren naar de onderhandelingstafel.

Dat zijn stappen waarmee Europeanen de vrede werkelijk zouden kunnen dienen.

Yochanan Visser
directeur Missing Peace Informatie
Jeruzalem Israel
missingpeace.eu

Bron: De Vlaamse Vrienden van Israel en Missing Peace

 

Copyright © 2011 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.