30 Niesan 5781 | 12 april 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     Israël     Media     Publicisten     
Een open brief aan de spuger in Beth Shemesh
Publicatiedatum: vrijdag 30 december 2011 Auteur: Joel Nesanel Schukkmann | 1.014 keer gelezen
Joël Nesanel Schukkmann, Maatschappij, Charediem, Seksesegregatie, Beit Shemesh »

Rabbijn Noson Zvi Finkel

De laatste paar weken is er veel ophef in de Israëlische en internationale media over de daden van een kleine groep, zogenaamd Chareidisch (ultra-orthodoxe), Extremistische Joden in Beth Shemesh, E. Israel.

Omdat de media hier (in Israel) altijd al zeer antireligieus is geweest, en dat vandaag de dag niets is veranderd, wilde ik hier eerste instantie niet veel aandacht aan geven. Helaas zijn de spanningen nu dusdanig opgelopen (zie hier) dat we wel moeten reageren.  Joodse extremisten geven het Jodendom en ons een slechte naam; en geven op deze manier zowel de nationale als internationale media dat waar zij al zo lang op aasden.

Wij zijn nu gedwongen om een andere stem, de ware stem van het Chareidisch-Jodendom, te laten horen. Al ben ik bang dat we misschien te laat zijn. De gedane schade is gigantisch. Het is waar dat de media ons een slechte naam geeft en dat zij vaak incidenten uitlokken. Zo heeft een vriend van mij die in Beth Shemesh woont met eigen ogen gezien hoe een Bochur (jongen) werd aangevallen door een fotograaf die in hun wijk kwam. Echter zijn de daden van zogenaamd ‘orthodoxe’-Joden als ‘de spuger’ nooit te rechtvaardigen.

Hieronder is een open brief geschreven in het Engels door de Aish HaTorah redactie en vertaald door mij:

Hoe durf je?
Hoe durf je
een 8-jarig schoolmeisje te bespugen en te terroriseren wanneer ze naar school loopt? Het kan mij niets schelen wat ze draagt; spugen, verbale mishandeling en gewelddadige dreigementen kunnen niet worden getolereerd.

Hoe durf jij jezelf een Chareidi, G-d vrezende Jood, te noemen? Je walgelijke daden staan lijnrecht tegenover het Jodendom. Je bent een schurk en een hooligan wiens gedrag, in de woorden van de Agudas Yisroel van Amerika ‘ver weg van fatsoenlijke, morele – Joodse! – waarden zijn.”

Hoe durf je ons in een positie te plaatsen waarin wij verplicht zijn om jouw afschuwelijke daden luid en duidelijk te veroordelen. Wij delen dezelfde theologie niet; we nemen het kwalijk dat wij enige associatie met jou hebben dat onze luide veroordeling noodzakelijk maakt.

Hoe durf jij je te kleden in de kledij van een religieuze Jood en een grootzalige Chillul Hashem te veroorzaken, waardoor onwetende Joden en niet-Joden over de hele wereld ten onrechte de media distorsies geloven dat jij op de een of andere manier religieuze Joden in Israel vertegenwoordigd. Jij bent als de kippah-dragende dief die dineert op varkensvlees; hij kan zichzelf geen ‘religieuze’ Jood noemen.

Je weigert om te luisteren naar Rabbijns leiderschap en jouw daden richten een onherstelbare schade aan het Joodse volk.
Hoe durf je – door middel van jouw verwerpelijke daden – een afkeer te veroorzaken bij Joden die nieuwsgierig zijn om te leren over hun Joodse erfgoed.

Hoe durf je de Torah’s weg van ‘liefde voor je medemens’ te verwerpen en in plaats daarvan barrières van haat en intolerantie op te werpen.
Misschien zou je moeten proberen om het voorbeeld van een echte Torah getrouwe Jood te volgen, de Mirrer Rosh Yeshiva, Rabbijn Nosson Tzvi Finkel zt”l.

Een niet-religieus Israëlisch koppel was al twaalf jaar lang getrouwd en konden geen kinderen krijgen. Ze waren radeloos en besloten om advies te vragen van de befaamde Rosh Yeshiva. Het was een warme zomer dag toen het koppel op de deur klopten. De vrouw droeg de zomerkleren dat zij altijd droeg en was niet tznius (zedig) gekleed.

Rebbetzin Finkel deed de deur open en begroette het koppel. “Wat geweldig dat jullie gekomen zijn om mijn man te ontmoeten!” Ze keerde zich toen naar de vrouw en zei hartelijk, “Mijn man is een groot geleerde – hij leert de hele dag. Wanneer ik naar binnen ga om met hem te spreken, dan draag ik uit respect een sjaal. Waarom kom je niet met mij mee om te zien of ik er ook een voor jou heb? Ik denk dat ik misschien zelfs wel een sieraad heb dat erbij past en dan gaan we samen naar binnen om het hem te praten.”

Daarna gingen ze zijn studeerkamer binnen en vertelden de rabbijn waarom zij gekomen waren. Rav Finkel had moeite met praten omdat hij Parkinson had. Alsnog verzamelde hij al zijn kracht en sprak tot de vrouw. “Jij en ik hebben veel in gemeen. Wij weten allebei wat lijden is,” en begon toen samen met de Rebbetzin te snikken waarop vervolgens het koppel begon te huilen.
De Rav sprak hierna nog een tijdje met het koppel en sprak troostende woorden tot hen. Daarna nam hij hun namen en beloofde om voor hen te bidden.

Geen geschreeuw, geen dreigementen, geen gespuug. Alleen liefde, respect en mededogen van een Jood naar een andere.

Maimonides schrijft dat de enige manier om mensen aan te trekken’ door liefde is. Dat is hoe de Almachtige zich tot ons betrekt, en dat is hoe Hij wilt dat wij naar anderen zijn. Verlaat je haat en kies voor de Torah’s weg van warmte en begrip. Bij deze daag ik je uit.

Copyright © 2011 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.