19 Tisjri 5782 | 25 september 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Anti-Israƫlactivisten: Alicia Keys is een 'oorlogsmisdadiger'...
Publicatiedatum: dinsdag 25 juni 2013 Auteur: Ido Daniel | Vertaling en bijschrift: Brabosh | 868 keer gelezen
Maatschappij, Antisemitisme buitenland, BDS (Boycott, Divestment and Sanctions) »

... Hoe culturele Israëlboycotters zich geleidelijk ontpoppen tot verknipte antisemieten

In zijn reeks optredens van de show Goodbye Blue Sky van 2010 waarin hij opnieuw The Wall opvoerde, maakte voormalig lid van Pink Floyd, de bassist Roger Waters een uitschuiver van formaat. Tijdens de muzikale show speelt zich boven het publiek een bijzonder suggestieve animatie af waarin Roger Waters uit het luik van een Amerikaanse B52 bommenwerper eerst bloedrode dollars naar beneden laat dwarrelen, vervolgens Davidsterren en daarna Shell tekens, de oliebaronnen symboliserend. Hiermede haalde Waters prompt de woede van de Anti Defamation League (ADL) op zijn hals die een boze brief stuurde aan Waters waarin zij stellen dat Waters “cross[ed] the line into anti-Semitism“. Of hoe Israëlhaat en Jodenhaat soms onmerkbaar naadloos in elkaar overgaan als hetzelfde laken van één pak…

Alicia Keys is een succesvolle zangeres met een illustere carrière die meer dan 15 jaar bestrijkt. Maar sinds de aankondiging van haar aankomend optreden in Israël, heeft Keys een nieuwe toenaam “verdiend”, die haar wordt toegedicht door anti-Israëlactivisten, namelijk die van “oorlogsmisdadiger” (‘a war criminal’.)

Ex-Pink Floyd voorman Roger Waters en Pulitzer Prize-winnares Alice Walker, beide leidende figuren binnen de BDS-beweging (Boycott, Divestment, Sanctions) tegen Israël, hebben open brieven gepubliceerd waarin zij Alicia Keys vragen om zich aan te sluiten bij de culturele boycot van het ‘onrechtvaardige en ongelooflijk boosaardige’ Israël.

Waters, Walker en hun aanhang spreken regelmatig de kritiek tegen op hun engagement in de culturele boycot van de Joodse staat door uit te leggen dat zij niet antisemitisch zijn maar eenvoudigweg anti-Zionistisch.

Tezelfdertijd, hield het Israëlisch ministerie voor Buitenlandse Zaken in Jeruzalem het vierde Internationaal Forum voor de Strijd tegen het Antisemitisme, waaraan werd deelgenomen door organisaties uit Israël en het buitenland, geestelijke moslim- en christenleiders, evenals door publieke figuren en vertegenwoordigers uit de Joodse Diaspora.

De conferentie van dit jaar voorzag voor het eerst ook een werkgroep gewijd aan de problematische relatie tussen anti-Zionisme, antisemitisme en de inspanningen om Israël te delegitimiseren als een Joods-democratische staat.

Een voor een betraden de afgevaardigden het podium en schokten de deelnemers: Een vrouw uit Zweden sprak over hoe de lokale Joden vrezen over de straten van haar stad te lopen telkens wanneer er een kort nieuwsbericht over Israël is; studenten van het Verenigde Koninkrijk spraken over de vrees om met een keppeltje op het hoofd door de campus van hun universiteit rond te wandelen, en een Amerikaan berichtte over pogingen om kosjere producten te bannen waarvan beweerd werd dat ze geproduceerd werden voorbij de Groene Lijn hoewel ze wel degelijk in de Verenigde Staten werden gemaakt.

En er was ook een vooraanstaande Joodse vrouwelijke spreekster die doceert aan één van de prestigieuze universiteiten in de Verenigde Staten. In tranen vertelde zij tegenover het publiek over het herhaalde lastigvallen van Joodse studenten en professoren op de Amerikaanse campussen, het met spuitbussen bekladden van de deuren van slaapzalen met “Jood” of “Zionist” samen met de gekende hakenkruisen.

De conferentie besloot dat de activiteiten van de boycotbeweging een podium is geworden om de Joden over de hele wereld te bestrijden, het antisemitisme een gemakkelijke invalsweg verschaffende aan de heersende stroming, nadat het decennialang werd gemeden. “Boycot de boycotters” scandeerden enkele deelnemers, van wie sommigen behoren tot de hardste critici van Israël en zijn beleid. Het lijkt erop alsof de Diaspora zich gerealiseerd heeft dat deze kwestie niet langer een zoveelste twistpunt is tussen Rechts en Links.

Roger Waters was de eerste om de nieuwe wind te ervaren tegen de hypocrisie om Israël te boycotten. Een paar weken geleden annuleerde 92Y Street, het Joodse Gemeenschapscentrum in Manhattan (NY), zijn geplande lezing onder enorme druk van de lokale Joodse gemeenschap, die zich woedend richtte tot de Britse muzikant omwille van zijn vergelijking van het Israëlische beleid met dat van nazi-Duitsland, tijdens een vergadering van een comité van de Verenigde Naties een half jaar voordien.

En Alice Walker? Zij verhinderde vorig jaar dat Israëlische uitgevers haar bekende boek ‘The Color Purple‘ (verfilmd door Steven Spielberg in 1985) in het Hebreeuws zouden uitbrengen. Het feit dat de laatste keer dat het gebruik van de Hebreeuwse taal werd verboden dateerde van nazi-Duitsland in de jaren 1930, stoorde haar niet in het minst: “Publiceer mijn boek niet in het Hebreeuws. Israël is een Apartheidstaat,” was haar reactie. Walker strijkt natuurlijk zonder het minste gewetensprobleem de royalties op van haar boeken die te koop worden aangeboden in de winkelrekken van Israël, net zoals de albums van Roger Waters.

De laatste lezing van de conferentie werd gegeven door Professor Yehuda Bauer, één van de belangrijkste onderzoekers van de wereld omtrent de Holocaust en het antisemitisme. “Het gevaarlijkste antisemitisme komt uit de hoek van al die academici en progressieven die enerzijds om het even welke onrechtvaardigheid die de wereld overkomt sterk veroordelen, maar anderzijds en tegelijkertijd de volkerenmoord op de Joden steunen, aangezien zij de eliminatie van het Zionisme prediken.”

Ik geloof het tijd is om het ware gezicht van antisemieten bloot te stellen die zich verbergen achter het mom van politieke correctheid en andere vergoelijkende uitdrukkingen, een persoonlijke en economische tot van hen eisen. Wij moeten de BDS-activisten tonen dat voor de boycot en het aanzetten tot haat een prijs moet betaald worden.

De beroemde Joodse filosoof Maximum Nordau beweerde ooit dat “De Jood leert niets uit de rede, maar enkel van catastrofes. Hij zal zijn paraplu niet openen onder een bewolkte hemel; hij wacht tot hij helemaal is doorweekt en een longontsteking heeft opgedaan.” Ik hoop dat misschien, héél misschien, wij dit keer wèl wat hebben opgestoken van de geschiedenis en preventieve maatregelen zullen treffen tegen de aanstormende plaag van het antisemitisme.

Ido Daniel is a Political Science B.A. student at Tel Aviv University and a member of What Israel organization, which engages in public diplomacy.

Copyright © 2013 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.