13 Sjewat 5781 | 26 January 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Tekens van leven langs spoor naar de dood
Publicatiedatum: Sunday 05 April 2015 Auteur: De Redactie | 702 keer gelezen
Sjoa (Holocaust) »
Volgens Henk Strating waren het maar “vodjes”. Hij heeft het over de briefjes die hij als kleine jongen tijdens de oorlog vond langs het spoor in Winschoten. Levenstekens van Joden die in de Tweede Wereldoorlog uit Westerbork naar de concentratielapen in Duitsland en Polen werden gebracht.

“Geliefde Ap, voor ieder een afscheidskus. Tot ziens. Ik zal me taai houden.” Een van de teksten die is onthuld op een herinneringsbord op stations Hoogezand, Zuidbroek, Winschoten en Bad Nieuweschans.

Afbeeldingen
De briefjes moeten ergens tussen 1942 en 1944 uit de trein gegooid zijn en zijn later gevonden door Strating of een van zijn vrienden, meldt de NOS.

Naast de tekst zijn er ook afbeeldingen te zien. Foto’s van Joden die met de trein werden weggevoerd, om nooit meer terug te komen. De borden zijn een initiatief van Herinneringscentrum Kamp Westerbork in gemeente Oldambt en Landkreis Keer, net over de grens in Duitsland.

Geschiedenis
“De geschiedenis van de Jodenvervolging is niet alleen iets van Westerbork, die is van overal”, zegt directeur Dirk Mulder van Kamp Westerbork. “In alle steden werden Joden naar het station geroepen om van daaruit naar Westerbork te worden vervoerd. Met deze borden laat je reizigers zien dat de plek waar jij dagelijks komt, een geschiedenis heeft”, citeert de NOS.

Strating zag de ‘goederenwagons’ wel eens langskomen, maar meestal zat hij op school op dinsdagochtend als ze langskwamen. De papiertjes hielden Strating en zijn vrienden bezig. Ze wisten niet waar de briefjes met bijna onleesbare potloodkrabbels vandaan kwamen. “Thuis hadden we het er wel eens over.” Dat er Joden in zaten, dat wisten de jonge jongens niet. “Ook bij anderen was dat niet bekend, anders hadden we het wel gehoord.”

Afstand
Strating wist dat hij op afstand moest blijven, als hij een keer een trein met eigen ogen zag. “Er was altijd een personenwagon bij met soldaten. Zodra de trein stopte, omdat op het enkele spoor een andere trein moest passeren, gingen de Duitsers om de trein staan. Je kon er niet bij.”

Op een dag vertelde iemand aan de kleine Strating dat er mensen in die wagons zaten. “En of we de papiertjes op een adres aan de Stationsweg in de bus wilde stoppen.” Dus dat deed Strating, zonder te weten waarom iemand vochtige wc-snippers zou willen. “Wat deden ze met die rommelpapiertjes?” Later bleken de briefjes terecht te komen bij iemand uit het verzet, door die brievenbus aan de Stationsweg.

We zijn nu zeventig jaar later en Strating is blij met de herinneringsborden, omdat zo de herinnering levend blijft. “Er zijn steeds minder mensen die het hebben meegemaakt. Zo blijft de herinnering levend.”

Copyright © 2015 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.